Αρκετοί συγγραφείς έχουν διάφορες ιδέες αλλά δεν ξέρουν πώς να ξεκινήσουν να γράφουν. Αναρωτιούνται πώς να τα χρησιμοποιήσουν όλα αυτά μέσα σε μια λογοτεχνική ιστορία. Το πρόβλημα συνήθως είναι πως οι ιδέες από μόνες τους, οσοδήποτε καλές κι αν είναι, δεν φτάνουν. Για να υπάρξει ιστορία πρέπει να υπάρχει και σύγκρουση. Χωρίς να γίνεται κάποια σύγκρουση μέσα στην αφήγηση, ή και περισσότερες από μία συγκρούσεις, δεν μπορείς να γράψεις.

Στο μυαλό πολλών, ακούγοντας σύγκρουση, έρχονται ακραία πράγματα, όπως μάχες ή τρομεροί διαπληκτισμοί. Η σύγκρουση μέσα στην αφήγηση δεν χρειάζεται να είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ένα μυστήριο που ένας βασικός χαρακτήρας πρέπει να λύσει, γιατί τον αφορά άμεσα, είναι σύγκρουση· είναι ο χαρακτήρας εναντίον του μυστηρίου. Μια επικίνδυνη περιοχή που ο χαρακτήρας πρέπει να διασχίσει είναι σύγκρουση· είναι ο χαρακτήρας εναντίον της επικίνδυνης περιοχής.

Αυτό είναι πάντα σημαντικό να το θυμούνται όλοι όσοι γράφουν. Είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα τού να μην έχεις καμία σύγκρουση και, ως συνέπεια, να μην έχεις τι να γράψεις, πώς να συνεχίσεις, ή πώς να ξεκινήσεις.

Υπάρχουν εξαιρέσεις; δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς. Ναι, κάποιες εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά συνήθως όχι σε περιπετειώδεις αφηγήσεις. Για παράδειγμα, το ταξιδιωτικό μυθιστόρημα που δεν είναι περιπετειώδες μπορεί να περιγράφει διάφορες περιοχές από τις οποίες περνά ο βασικός χαρακτήρας, και μόνο αυτό. Είναι μια περιγραφή των περιοχών. Ένα άλλο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ένα μυθιστόρημα που περιγράφει μια ερωτική σχέση από την αρχή ώς το τέλος της χωρίς να υπάρχουν εξάρσεις ή συγκρούσεις. Ή ένα μυθιστόρημα που περιγράφει μια κοινωνική κατάσταση.

Αλλά αυτές οι ιστορίες είναι λιγάκι στατικές, και δεν αισθάνεσαι να σε προσελκύουν να τις γράψεις ή να τις διαβάσεις. Όχι, τουλάχιστον, αν θέλεις κάτι πιο περιπετειώδες από την αφήγηση. Και η λογοτεχνία, όπως έχω γράψει κι άλλου, είναι εκ φύσεως υπερβατική, ακόμα κι όταν εστιάζεται σε κοινότοπες κοινωνικές καταστάσεις.

Αν δεν έχεις σύγκρουση, δεν έχεις ιστορία. Απλά περιγράφεις ένα επεισόδιο ή κάτι το στατικό – όπως τι έγινε σε μια συγκέντρωση, ή πώς είναι ένας κήπος. Είναι μια λογοτεχνική μορφή κι αυτή, σίγουρα, αλλά δεν είναι ιστορία, δεν είναι παραμύθι.